Gegroet allen,
Een aantal jaren geleden, zo omstreeks 2004, ben ik in aanraking gekomen met het druïdisme. Dit naar aanleiding van een hele reeks gebeurtenissen en ervaringen in mijn leven. Sterker eigenlijk: ik kwam in aanraking met spiritualiteit, natuur, dichtkunst etc. Het is me altijd blijven verwonderen hoe in tijden van nood er altijd wel weer een oplossing blijkt te komen. Mijn wijlen moeder hield me dit steeds voor; en gelijk had ze!. Een oplossing in de zin van een oplossing voor een probleem, of iets om bepaalde tijden 'simpelweg' mee te overbruggen. De wereld die voor me opende heeft me veel kracht en levenszin gegeven destijds. Het e.e.a. staat hierover beschreven in "Poort der Dromen", gepubliceerd in Nemeton 4, 2005 (blz. 7-14).
>> LINK <<Sommigen van jullie, zoals bijv. Katsu, Torc en Lizzy, kennen me misschien nog wel: Coriiander. Wonende te Geleen, momenteel 30 jaar. Hoewel ik hier al sinds 2004 sta geregistreerd heb ik mezelf nog niet voorgesteld in dit topic. Ben hier al jaren niet meer geweest zelfs! Zo rond 2004~2005 ben ik redelijk veel in contact geweest met sommigen van jullie, 1 ASG-meeting bijgewoond, ook wat werken gepubliceerd in Dryade/Nemeton. Zie bijv. Lugnassadh verslag in een der Nemetons (ook hier op forum te vinden).
Vreemd is dat: hoewel het hierboven beschrevene me zoveel mooie en nieuwe dingen bood, is het langzaamaan vervaagd. Althans: ik heb mezelf er van afgesloten. Mede door nieuwe gebeurtenissen in het leven, waardoor er gewoonweg geen tijd was met zulke dingen bezig te zijn. Het was pas recent dat ik ineens weer het sterke gevoel van vroeger terug kreeg. Een gevoel welk ik niet kan omschrijven.
Wat is dit gevoel, dat ik nog steeds / alweer heb, dat je constant heen en weer reist tussen 'werelden'?! Ik kan geen rust vinden. De ene periode ben ik volop met niks bezig, de andere volop met schrijven, de andere volop met muziek maken, de andere volop met natuur... Het is nooit een combinatie, maar altijd één ding. En iedere periode wordt gevolgd door een depressie (diagnose: dysthyme stoornis). Zodra de depressie voorbij is volgen er wat normale dagen, gevolgd door een periode met gerichte bezigheid/interesse in een bepaald iets (steeds wisselend tussen dezelfde dingen).
En nu, na al die jaren, heb ik het zelfde gevoel als in 2004. De tijd dat ik dingen meemaakte waardoor ik uiteindelijk bij Druïdisme terecht kwam. History repeats. Ik ga me niet schuldig voelen dat ik kom en ga, maar het is wel irritant. Eerst maak je contacten, die verlies je, dan maak je weer nieuwe contacten om weer te verliezen. Etc. Ik hoop dan ook dat sommigen van jullie me nog kennen.
Ik ben niet veel veranderd t.o.v. vroeger. Ik was toen op zoek naar iets, maar ik wist niet wat ik zocht. Zo is het nog steeds. Ik heb het nooit geweten; echt nooit. Overal kom ik schoonheid en geluk tegen, maar allemaal slechts tijdelijk. Telkens onderbroken door perioden van depressies. Het is een doolhof. Het enige wat ik wél weet is dat ik hier, in dit leven, iets nuttigs wil achterlaten waar de mensheid iets aan heeft.
Waar de mensheid iets aan heeft... het is moeilijk en depressing om op zoek te zijn naar zoiets. Zelf een aardig, sociaal, behulpzaam en begripvol mens proberen te wezen is een start, niet waar? Anderen niet tot last zijn, dat is een start. Wat moet je de mens geven?! Wat moet mijn leven waardevol maken voor anderen, voor de toekomst? Wanneer ik mezelf zulke vragen stel kom ik steeds uit bij dat ene werk waar ik al sinds 2001 aan werk: boekenreeks Dochter van de Maan. Misschien dat sommigen van jullie er nog wel het e.e.a. over kunnen herinneren. Wat is er nuttiger dan een stuk kennis, ervaring, geschiedenis en liefde over te dragen voor de nieuwe generaties? Op zodanige manier dat het inzichten opent en de onderliggende wijsheden onbewust worden opgenomen. Wat is er nuttiger? En moeilijker? Depressing! Maar we komen er wel

.
Ik ben na het overlijden van mijn moeder, wat al in 2004 speelde, verhuist. Het gaat ok met mij en ik woon naast een schitterend bos. Een heus bos op nog geen 3 minuten loopafstand. Er zijn kikkervijvers, heuvels, echt oude bomen; sommige van hen staan wel zeer mooi met al hun wortels zichtbaar door het zand. Het bos heet "Daniker". Een soort tweede thuis; ik hang er bijna dagelijks wel. Om te denken, te nietsen, te schrijven, te genieten of te mokken. En wanneer ik dan thuis kom wachten twee poezen op mij: Kayleigh en Benny - geboren op 07-07-2007. Afkomstig van mijn anam cara, Merian. Moge ook haar ziel rusten...
Een nogal vaag introductieverhaal; verwarrend wellicht. Alles is ook verwarrend, maar een ding BLIJFT me erdoor slepen - en dat is liefde en creativiteit. Ik ben van mening dat dit ook kernaspecten zijn binnen het druidisme. Dat verklaart wellicht waarom ik hier steeds terug kom. In vertrouwen nogwel.
Hoe is het met iedereen? Hoe gaat het met ASG, Nemeton, Dryade, en de tig andere initiatieven?
Oja, aangezien dit een introductie is zal ik ook nog even een foto plaatsen:

An ghealach,
(moge het maanlicht jullie pad verlichten),
/|\ Coriiander /|\
p.s. In mijn post verwees ik naar Poort der Dromen; eigenlijk wel onderdeel van deze introductie.
Link nogmaals:
http://www.amsterdamseedgroup.nl/nemeton4.pdfVerder nog de volgende (nieuwe) link:
http://coriiander.an-ghealach.nl/cats/flupke.htm(een apart verhaal over Flupke; mijn vorige poes; hoort ook wel deels bij deze introductie. Het lezen waard IMO. Dit verhaal bevat ook een van mijn eerste gedichten; waarop ik inmiddels (tot mijn verbazing) op internationaal vlak respect heb gekregen). Beschrijft het leven met een poes als hoofdpersoon.