Gedicht voor een pas overleden vriend, Rene deze is voor jou

[AwishOFpeace]

Dit gedicht is opdragen bij zijn crematie.

Als het lichaam letterlijk de geest geeft,
het lichamelijke afgeeft en ons geestelijk verlaat gebeurt er iets mysterieus,
voorbij ons menselijk oog, vindt er een spirituele verhuizing plaats als ons menselijk lichaam op is, gaan wij allen verder als geest.

Op dat moment komen er lichtwezens met hun zieleschip vol liefde met zachte lichtjes omheen dit schip, witzilverig tot geel zonnebloemig,  
om ons veilig over te brengen van het aards vergankelijke naar het onvergankelijk kosmische.  

René is die nacht nog voordat
een nieuwe dag begon voor jou en mij
tussen dat ene glinsterend sterretje en een gewezen volle maan van een avond of 4 eerder schijnend in vrede achter het klein bosje zilverberken is hij gelukkig goddank vredig zonder pijn en angst
vol in het licht zo mooi en prachtig
opgenomen in het schip der zielen
van een overledene lichaam der mensheid
en gebracht naar de 7de hemel jullie dierbare geliefde zoon René.

Na een zware levensstrijd is hij het levenslicht tegemoet gegaan de oude maar toch nog jonge vlam werd een nieuwe
ver weg maar toch dichtbij
een knipoog verder en de wereld wordt open en wijder en zien we met ons allen dat er meer is dan het aardse alleen.

Waar René nu is,
is ook zijn geliefd broer Maurice, zijn lieve hond John en vriend Arno, dus alleen is hij niet.

Het is onontkoombaar zo hij het al zei, is dit moment van afscheid voor ons allen ook een dag van bevrijding van onze aardse last en lijden eigenlijk een dag van vreugde en gelukkig-zijn.  

Want onze vriend René was geen vriend van grote woorden en daden
maar zo ondoorgrondelijk als vriendschap nu eenmaal is,
moet ik zeggen zoals menigeen misschien,
ik ben een vriend en lotgenoot verloren.

Dit verdriet is ook grote vreugde om de band der vrienden die er toch was zo klein en miniem maar groot in gevoel en herinnering
als een steun voor later als ook mijn menselijke eindigheid aan de oostelijke horizon
zich voltrekt dat ik gesterkt en kracht mag putten uit jouw battle of life
als mijn zon ondergaat achter de horizon van het westen van onze lieve Moeder Aarde,
als een godin aanbidden wij haar voor kracht, liefde, genezing en heelheid.

Laten wij een kind zijn en blijven
die kijkt vol verwondering naar de sterren en
verlangt om eens weer terug te zijn
na dit aardse warme huis
opnieuw thuis waar zijn of haar reis
lang of kort geleden begon
in het nieuwe levenslicht gaat al het leven voort en voort.

Gezegend is jouw verdergaan als innerlijke reis
dat het vanaf nu alleen maar lichter, voller en puurder mag zijn in vriendschap, liefde, vrede en geluk.

Dag René!
Dag makker en lotgenoot!
Dag medebewoner!

Tot duizend maal licht en leven in Onze Goddelijke Vader Kosmos.

Ik zie je later wellicht nog eens.

Dat het zo mag zijn.

Dank je René.

Het visioen van het zieleschip
mei 2007
Edwin Vanmontfort