Gelukkig nieuwjaar 2012 verhaal 'Op een eeuwenoude eik'

[AwishOFpeace]

´Op een eeuwenoude eik´

In een eeuwenoud oud bos, er is er vast nog eentje in jouw buurt, daar staan bomen en nog eens bomen, sommige zo hoog de lucht in en andere iets dichter bij ons hoofd en struiken vol brammen of bessen, althans als het hoogzomer is, dan barsten ze in onze handen en bruist het van heerlijk bosfruit.
Als je een bos inloopt is het mooi om te horen dat we een gebied binnenkomen dat niet de onze is maar het rijk is van de gevleugelde tweevoeters, broer en zus vogel, de een nog mooier fluitend, roepend of tjilpend dan de ander zo onze oren in. Als je dan wat verder en langer in dit bos gaat tussen onze boom-vrienden is het prachtig om te zien hoe zonnestralen zich een weg bannen door de bladerenkruin op zoek naar ons oog of naar onze ontblote huid. Heb je ook al eens geroken naar die boslucht, je weet als het pas herfst is en de eerste bladeren van de boom komen en het geregend heeft, ruik je echt die bladeren liggend op de grond en vastplakkend aan de zolen van ons schoeisel. Maar zomers ruikt zo’n bos fris en lekker van boven naar beneden en wat is het toch verkoelend op een zomers hete dag zo in juli /augustus, maar mei kan er ook wat van dat de mussen van het dak vallen.
Er gaat een verhaal de ronde dat er ergens een bos of woud is waar twee dikke eiken de toegang geven van een kort stijgend pad naar een middenplaats waren bomen, zand, water en wind een soort openlucht kathedraal hebben gevormd zo door de jaren heen. Vanaf deze plek zou je via paden of juist langs deze paden of dwars door het bos bij een dikke oude eikeheer moeten uitkomen waar in de bast een soort plan of tekening gekerfd is op deze eeuwenoude ouwe eik. In een kleinere cirkel waar vier bomen staan op de stam van die boom. De bovenste boom is duidelijk een spar, de rechtse boom een berk, de onderste boom een weelderige opknappen staande boom bomvol kersen voor slimme vogels of mensen-zonder-ladder-vrees. Emmers, emmers, emmers vol kersenvreugde om gelijk van te smikkelen of jam ervan gemaakt naar oma´s bedvoorouderlijk recept en de linkse boom een grote hoge populier met een maretak erin met van die doorzichtige witte besjes. Voor mens is de plant zeer giftig, maar van die maretak kan wel het medicijn Iscador gemaakt worden wat gebruikt kan worden bij behandelingen van dodelijke ziektes zoals bij kanker, dan kan deze plant met zijn doorzichtige besjes licht en hoop geven op heling, misschien wel genezing de toekomst zal dit weten, lieve mensen!
Terug naar die dikkerd van eik en die inkepingen op zijn bast. Niemand weet over het wat of hoe van deze inkerving. Of toch! Weet jij misschien wat of iets! Weet iemand anders iets af van dit ingekerfde plan of tekening. Diep kijkend naar het gemaakte reliëf in de boom. Ik zie een cirkel van 4 bomen, de spar op het noorden, de berk op het oosten, de kersenboom op het zuiden en de populier op het westen. Ik zie mensen vrouwen een kind-meisje, een grote vrouw en een oma-vrouw staand bij de berk als symbool voor het terug gegeven leven in de natuur als lente en uit een vrouw een zuigeling die hunkert naar melk, licht, geborgenheid, aandacht en liefde zoals een warme deken van weder-menselijkheid. Ik zie ook andere mensen mannen een klein jongentje, een grote man en een opa-man. Staand bij de populier als symbool voor de herfst met zijn gevallen bladeren en het afgegeven zaad voor het nieuwe leven omarmt zijn door steun, kracht en liefde. Als ik innig verder naar de boom zijn tekening kijk, zie ik de spar staan in het noorden waar de ijzige koude nu heerst zijn ganzen, eenden en andere warmte zoekende vogels hopelijk allang in zuiderse streken. Ooit was er een tijd, lang nog voordat de mens op het aardse toneel kwam, in de lange geschiedenis van Moeder Aarde en Vader Lucht toen er bergen van ijs, sneeuw en stenen lagen van de Noordkaap tot Nijmegen het een koude vlakte was waar dood-bevriezende winden alles deed stil staan. De winter is nu voor ons ook nog altijd een tijd om eens stil te staan bij ons eigen leven wat we doen in veel vreugde, maar in verdriet zitten ook onze niet altijd geziene duistere kanten, die ook licht nodig hebben, want hier zitten misschien nog talenten en zeker de liefde verborgen in een hoek van ons hart die nodig is voor onszelf en onze naasten om mens te zijn. Licht is het symbool in deze donkerste en kortste dagen van het jaar. Als ik naar onderen kijk zie ik de zomer in de kersenboom met al onze bezigheden en gerealiseerde plannen, in ieder zie je wat hij of zij in zijn mars heeft zonder dat een ander gekrenkt, gekwetst of gekleineerd wordt, want ieder mens telt. Leven met elkaar is het symbool uit het zuiden.
Door diep te blijven kijken met geduld komt ieder mens tot zichzelf en hier in jezelf zie je je naasten in het licht van heelheid, genezing, puurheid en liefde, want zonder liefde lukt het echt niet.
In de cirkel van de seizoenen is het goed om te beseffen dat we meer moeten luisteren naar de stemmen van de bomen, de wisseling der 4 seizoenen, de knipoog van de uil en de natuur zelf zien, voelen, ruiken en horen als een grote moeder!
Dat 2012 een goed, gezond en fijn jaar mag zijn vol van vertelseltjes aan elkaar zoals deze voor jullie allemaal!

december 2011
Edwin Vanmontfort

[Walda]

Hoi,

bedankt voor deze wens, verpakt in een mooi verhaal. Mag ik dit verhaal, mits aanpassing als je dat liever hebt en zeker met een groet aan jou, gebruiken bij één van mijn volgende jaarfeestrituelen? Mijn jongste pleegzoontje voelt zich zeer sterk aangetrokken bij mijn werking en studie van de cursus.
Ik denk dat hij deze wensen van jou heel fijn gaat vinden.

Met Wijsheid en Kracht in Schoonheid,

Walda

[Alder]

Dankje voor het delen van dit verhaal Edwin, wat een cadeautje....zo blijft het haardvuur brandend......

en achter ons elzenhaagje kwetteren de puttertjes en komen strooivoer halen....
Els

[AwishOFpeace]

hoi Walda,

Bedankt voor het compliment !

Ja, natuurlijk mag je het verhaal verder laten gaan en verspreiden, want immers gedichten, verhalen en inzichten zijn er om te delen met elkaar en ieder .

Hoe oud is je pleegzoontje eigenlijk?

Blessings with Life and Love
doei,
Edwin

[AwishOFpeace]

hoi Els,

Jij, ook bedankt voor het compliment!
Dat delen is graag gedaan, hoor. Daarvoor komen we ook zitten, luisteren, opvangen, van leren en delen met ieder zo rond het te samen knetterende haardvuur!

Blessings with Life and Love.
doei,
Edwin

[Walda]

Dag Edwin,

mijn jongste pleegzoon is er 11 maar met een stuk jongere mentaliteit. Eigenlijk een opgewekt kind, maar met wat autisme en sterke ADHD. Bang en onzeker en een grote verlatingsangst; Zijn broer is ook bij ons als pleegzoon, die is er 12. Maar licht mentaal achter. Ook een lieve jongen maar zonder remmen, wit is wit en zwart is zwart. Soms geweldig agressief.
De cursus van Barden heeft me er de voorbije jaren doorgeholpen. Ik ben al een jaartje gestart aan de Ovaten, maar het vordert maar langzaam; Maar ik geniet van alles wat positief is.

Bedankt mensen voor alles,

In Wijsheid, Kracht en Schoonheid

Walda

[AwishOFpeace]

´Op een eeuwenoude eik´

In een eeuwenoud oud bos, er is er vast nog eentje in jouw buurt, daar staan bomen en nog eens bomen, sommige zo hoog de lucht in en andere iets dichter bij ons hoofd en struiken vol brammen of bessen, althans als het hoogzomer is, dan barsten ze in onze handen en bruist het van heerlijk bosfruit.
Als je een bos inloopt is het mooi om te horen dat we een gebied binnenkomen dat niet de onze is maar het rijk is van de gevleugelde tweevoeters, broer en zus vogel, de een nog mooier fluitend, roepend of tjilpend dan de ander zo onze oren in. Als je dan wat verder en langer in dit bos gaat tussen onze boom-vrienden is het prachtig om te zien hoe zonnestralen zich een weg bannen door de bladerenkruin op zoek naar ons oog of naar onze ontblote huid. Heb je ook al eens geroken naar die boslucht, je weet als het pas herfst is en de eerste bladeren van de boom komen en het geregend heeft, ruik je echt die bladeren liggend op de grond en vastplakkend aan de zolen van ons schoeisel. Maar zomers ruikt zo’n bos fris en lekker van boven naar beneden en wat is het toch verkoelend op een zomers hete dag zo in juli /augustus, maar mei kan er ook wat van dat de mussen van het dak vallen.
Er gaat een verhaal de ronde dat er ergens een bos of woud is waar twee dikke eiken de toegang geven van een kort stijgend pad naar een middenplaats waren bomen, zand, water en wind een soort openlucht kathedraal hebben gevormd zo door de jaren heen. Vanaf deze plek zou je via paden of juist langs deze paden of dwars door het bos bij een dikke oude eikeheer moeten uitkomen waar in de bast een soort plan of tekening gekerfd is op deze eeuwenoude ouwe eik. In een kleinere cirkel waar vier bomen staan op de stam van die boom. De bovenste boom is duidelijk een spar, de rechtse boom een berk, de onderste boom een weelderige opknappen staande boom bomvol kersen voor slimme vogels of mensen-zonder-ladder-vrees. Emmers, emmers, emmers vol kersenvreugde om gelijk van te smikkelen of jam ervan gemaakt naar oma´s bedvoorouderlijk recept en de linkse boom een grote hoge populier met een maretak erin met van die doorzichtige witte besjes. Voor mens is de plant zeer giftig, maar van die maretak kan wel het medicijn Iscador gemaakt worden wat gebruikt kan worden bij behandelingen van dodelijke ziektes zoals bij kanker, dan kan deze plant met zijn doorzichtige besjes licht en hoop geven op heling, misschien wel genezing de toekomst zal dit weten, lieve mensen!
Terug naar die dikkerd van eik en die inkepingen op zijn bast. Niemand weet over het wat of hoe van deze inkerving. Of toch! Weet jij misschien wat of iets! Weet iemand anders iets af van dit ingekerfde plan of tekening. Diep kijkend naar het gemaakte reliëf in de boom. Ik zie een cirkel van 4 bomen, de spar op het noorden, de berk op het oosten, de kersenboom op het zuiden en de populier op het westen. Ik zie mensen vrouwen een kind-meisje, een grote vrouw en een oma-vrouw staand bij de berk als symbool voor het terug gegeven leven in de natuur als lente en uit een vrouw een zuigeling die hunkert naar melk, licht, geborgenheid, aandacht en liefde zoals een warme deken van weder-menselijkheid. Ik zie ook andere mensen mannen een klein jongentje, een grote man en een opa-man. Staand bij de populier als symbool voor de herfst met zijn gevallen bladeren en het afgegeven zaad voor het nieuwe leven omarmt zijn door steun, kracht en liefde. Als ik innig verder naar de boom zijn tekening kijk, zie ik de spar staan in het noorden waar de ijzige koude nu heerst zijn ganzen, eenden en andere warmte zoekende vogels hopelijk allang in zuiderse streken. Ooit was er een tijd, lang nog voordat de mens op het aardse toneel kwam, in de lange geschiedenis van Moeder Aarde en Vader Lucht toen er bergen van ijs, sneeuw en stenen lagen van de Noordkaap tot Nijmegen het een koude vlakte was waar dood-bevriezende winden alles deed stil staan. De winter is nu voor ons ook nog altijd een tijd om eens stil te staan bij ons eigen leven wat we doen in veel vreugde, maar in verdriet zitten ook onze niet altijd geziene duistere kanten, die ook licht nodig hebben, want hier zitten misschien nog talenten en zeker de liefde verborgen in een hoek van ons hart die nodig is voor onszelf en onze naasten om mens te zijn. Licht is het symbool in deze donkerste en kortste dagen van het jaar. Als ik naar onderen kijk zie ik de zomer in de kersenboom met al onze bezigheden en gerealiseerde plannen, in ieder zie je wat hij of zij in zijn mars heeft zonder dat een ander gekrenkt, gekwetst of gekleineerd wordt, want ieder mens telt. Leven met elkaar is het symbool uit het zuiden.
Door diep te blijven kijken met geduld komt ieder mens tot zichzelf en hier in jezelf zie je je naasten in het licht van heelheid, genezing, puurheid en liefde, want zonder liefde lukt het echt niet.
In de cirkel van de seizoenen is het goed om te beseffen dat we meer moeten luisteren naar de stemmen van de bomen, de wisseling der 4 seizoenen, de knipoog van de uil en de natuur zelf zien, voelen, ruiken en horen als een grote moeder!
Dat 2012 een goed, gezond en fijn jaar mag zijn vol van vertelseltjes aan elkaar zoals deze voor jullie allemaal!

december 2011
Edwin Vanmontfort

Op een eeuwenoude eik.jpg (59.12 KiB) Viewed 227 times