Gedicht ´Oorlog of leven zoals boeren´

[AwishOFpeace]

Te bed liggend vlak voor indutten
na dank gezegd te hebben aan Onze goddelijke
van het vrouwelijke en mannelijke in ons en buiten ons
en na mezelf omgeven te hebben met een lichaam van licht
om mijn fysieke-ik heen voor kracht, heling en inspiratie.

Laat ik mij in verbeelding liggen op een oceaan
van blauw van water en lucht.
Langzaam aan ga ik over tot langzaam mijn lichaam te rusten ligt
en mijn geest aankomt in onze droomland.

Hier is lang geen bewuste droominformatie
meer meegegeven aan mij door de droomvertellers.

Het was deze keer nog op het nippertje, hoor,
echt zo vlak voor wakker worden
verteld er zo´n droomverteller me nog eens een rare, domme droom.

Het was potverdikke oorlog.
Eerst vochten we nog tegen hen tot we niet meer wisten tegen wij we vochten,
tegen wie?

Ja, daar kwam de wekker! Een vriendelijke stem wekte mij.

Ik vertelde hem mijn droom.
Na het wassen en aankleden ging ik te rolstoel naar het ontbijt.

Deze morgen en dag gingen wij met zo´n 50tige van het activiteitencentrum
wandelen van Kanne naar Eben-Emael in mijn vaderland België.

We liepen door het prachtige heuvelland dat achter Maastricht ligt
zo langs het Albert kanaal.
Ook langs dit Albert kanaal ligt het fort Eben-Emael
een oorlogsherinnering uit de Tweede Wereldoorlog.

Hier diep onder Moeder Aarde is er een heel fort uitgehouwen
ter verdediging van Europa.

Hier horen wij nogmaals de waanzin van oorlog.
En dat is: dat men eerst gaat nadenken hoe je je vijand uit wil schakelen
en dan ga je hem of haar letterlijk doden, is dit echt geen waanzin, dan?  

Je doodt mensen en samenleefverbanden tot op het bot.
Wat heeft dit voor zin, onzin!

Wat we moeten doen is alle mensen eren en respecteren, wie ze ook zijn.

De mensheid kan beter gaan nadenken
over hoe we de mens en alles in de natuur een beter leven kunnen geven.

Denk bijvoorbeeld aan een boer.

Die in de herfst zijn tarwe zaait op zijn akkers.
En het in de winter laat liggen en rusten.
Vroeg in de lente ontkiemen deze zaden en gaan groeien.
In de zomer staat het te schitteren in de ondergane zon
als het witte goud voor mens en dier.

Tot het gedorst wordt en het tarwe als meel gemaakt naar de bakker gaat.
En het overgebleven hooi een week of zo laat drogen
tot het gemaakt kan worden tot grote rollen strooi voor dieren.

Dat is het, waar het omgaat, leven geven niet nemen.

Moge oorlog waar ook alsjeblieft stoppen en
leven in vrede moge zegevieren,
voor alle tijden, voor alle mensen, voor alle dieren, voor alles,
dat Moeder Aarde en haar geliefde Vader Lucht
kunnen lachen en genieten om hun aardse kinderen
waar ze trots om kunnen zijn,
maar neen, ze maken er weer een zooitje!

Maar toch zal vrede komen, ik voel het en ik zie het
in de ogen van mensen en op het land.

Ga de natuur maar eens in, daar hoor je het en ruik je het.

Vrede is daar al reeds.
Vrede is daar, hoor!  
En wacht alleen nog op ons.

Vrede, kom maar! Alsjeblieft!

Oorlog of leven zoals boeren
juli 2007
Edwin Vanmontfort