buitenbeentje

[nathalitanis]

Ik vroeg me af of er in jullie omgeving wel eens mensen zijn die raar reageren op druidry of paganisme? Ik merk namelijk heel erg dat mijn moeder net doet of ik met rarigheid bezig ben, en wanneer ik haar probeer uit te leggen dat het niets te maken heeft met heksen of druiden uit sprookjes of strips, dan reageert ze met een lullig “Hmmm het zal best”, terwijl ze zelf ook altijd met spirituele zaken in de weer is. Misschien voor sommigen niet zo belangrijk, hoe een ouder reageert; maar ik heb alleen haar en verder geen contact met overige familie, dus voor mij is die band wel belangrijk.

Vrienden die het begrijpen heb ik al helemaal niet – ze denken nog steeds dat het iets met Charmed te maken heeft of met zwarte magie, en nu ze het na de zoveelste keer uitleggen nog niet lijken te snappen, heb ik het er gewoon niet meer over. En de helft weet ook helemaal niet of ik spiritueel ben, daar durf ik het zo wie zo al niet tegen te zeggen; al mijn boeken, beeldjes etc. hou ik dan ook achter slot en grendel.

En collega’s waar ik het goed mee kan vinden, weten wel dat ik erg gedreven ben wat het recyclen en het inzamelen van inktpatronen voor Aap betreft, en het valt me op dat ze van me verwachten dat ik alle horoscopen uit mijn hoofd weet, maar verder denken ze volgens mij dat ik gek ben.

Hoe gingen/gaan jullie daar mee om? Ik heb namelijk wel een aantal goede vrienden via een ander forum maar die zitten zowat aan de andere kant van Nederland of Belgie, en natuurlijk zitten hier allemaal mensen die like-minded zijn, maar toch heb ik in mijn dagelijks leven vaak het gevoel een buitenbeentje te zijn omdat ik er niet echt persoonlijk over kan praten met mensen die ik ken, en waarvan ik weet dat ze me niet voor gek verklaren.

[Lizzy]

Hoi hoi,

Je moeder eens een goed boek onder haar neus duwen kan helpen.
Druid Mysteries bijvoorbeeld (in het Nederlands Mysterie van de Druïden) door Philip Carr-Gomm.

Legt duidelijk uit wat het is en is niet 'zweverig', dan krijgt ze wellicht een beetje een beeld met waar je nou precies mee bezig bent.

Haar meesleuren naar dingen zoals Castlefest wil ook wel eens helpen, ik heb mijn ouders vorig jaar meegetroond en ze de 'Omnia-ervaring' laten meemaken, ze luisteren het nu thuis op cd  :D

Mijn moeder staat in principe heel erg open voor religies, maar was in het begin ook nogal sceptisch hoor. Ik denk dat het voornamelijk komt door onwetendheid. Mensen hebben vaak gewoon geen idee wat het nu precies inhoudt.

Aan ons de schone taak om dat vervolgens dus goed uit te leggen en dat is niet altijd even makkelijk. Maar als je een goede band hebt met je moeder, dan wil ze vast wel naar je luisteren en soms is de meeste manier door het zelf te ervaren, dus als ze daar voor openstaat, meesleuren die handel!  :wink:

Ja, mijn vrienden weten allemaal dat ik me met 'natuurreligie' bezig hou en een aantal van mijn collega's weten het ook. De meeste vinden het interessant, sommige vinden het wazig, maar het scheelt denk ik dat ze mij als een 'nuchter' persoon beschouwen, dus vaak hebben ze zoiets van....'Nou, het zal vast niet heel zweverig zijn dan, anders is het niets voor Liz', hahahaha!  :wink:
Vaak vragen ze ook wel door en sommige hebben ondertussen zelfs een kijkje genomen op Castlefest of de Midwinterfair in Archeon of gaan wel eens mee naar een lezing of workshop.
Nogmaals, de beste manier vind ik wel om het mensen zelf te laten ervaren.

Lizzy

[nathalitanis]

Sja, boek heb ik haar al gegeven (idd van Philip Carr Gomm) en daar kreeg ik "ja eeeeh, geen tijd voor hoor!" op te horen. En Castlefest, meid    , daar loop ik al weken over te ouwezeikhoeren - om het even op z'n Rotterdams te zeggen - maar daar kom ik ook al niet ver mee, bij niemand niet.
Ach ja...misschien moet ik het maar gewoon zo laten...anders raak ik er ook maar gefrustreerd van, het moet tenslotte wel leuk blijven.
Ik kan er alleen soms zo jaloers op worden wanneer ik lees dat er mensen zijn die met z'n allen een mooi ritueel of iets dergelijks hebben uit gevoerd, en dan zit ik daar in m'n uppie met een concentratie van niets zodat mijn meditaties geeneens willen lukken...
Ik weet overigens best dat er niets mis is met alleen dingen doen en normaal hoor je me daar ook verder niet over, maar ik hou vandaag even een zeik-uurtje, hope you don't mind  :)

[nathalitanis]

Oh, om het niet helemaal negatief te maken, ook nog even wat positief nieuws van mijn kant – ik heb mijn baan opgezegt!  
Ik hoop te kunnen gaan werken bij een bedrijf in de zorg of waar ze mensen/dieren/milieu helpen. En, wonder boven wonder, heeft mijn huidige baas er begrip voor, en mag ik blijven werken tot ik een andere baan heb (alleen probeert ze me nu iedere morgen over te halen om te blijven, maar goed). Heeft niets te maken met druidry, maar moest het even kwijt!

[Lizzy]

Fijn meid!

En hé, als je behoefte hebt om iets met een hele groep te doen, je bent van harte welkom hoor, zowel in Amsterdam als in Wolfheze

Ik snap heel goed dat je soms zin hebt om je ervaringen te delen. Je hebt helemaal gelijk, je kunt alles prima in je eentje doen, maar soms is de ervaring van het met elkaar delen ook wel eens nodig.

En als je zo'n moment hebt, weet dan dat je meer dan welkom bent!  :shake:

[nathalitanis]

fenk joe!

[Explorer]

Fijn meid!
En hé, als je behoefte hebt om iets met een hele groep te doen, je bent van harte welkom hoor, zowel in Amsterdam als in Wolfheze

Ik snap heel goed dat je soms zin hebt om je ervaringen te delen. Je hebt helemaal gelijk, je kunt alles prima in je eentje doen, maar soms is de ervaring van het met elkaar delen ook wel eens nodig.

En als je zo'n moment hebt, weet dan dat je meer dan welkom bent!  :shake:

Daar sluit ik me bij aan. Je bent van harte welkom om met ons mee te doen.

[Hennie]

Om even terug te komen op je oorspronkelijke vraag : ik wil niet eens meer een binnenbeentje zijn

Meer serieus : ik sta al 35 jaar bekend als een weirdo (maar gelukkig wel ongevaarlijk  :D  ) en ach, het went...

Groeten, Hennie

[Lillith]

Och, m'n moeder vind het nog steeds bij m'n fantasy-verslaving horen.... Heel af en toe hebben we wel een wat diepgaander gesprek over religie ofzo (m'n moeder is Christen) en ze blijft het lastig vinden dat ik hele andere dingen geloof dan haar. Ze heeft inmiddels wel door dat ik niet zweverig ben en met beide benen op deze aarde blijf (lijkt mij nogal logisch) En ze vind het ook niet erg als ik 1 heksenboek in m'n kamer heb staan... (zou ze voor de gein 's in m'n nachtkastje moeten kijken :lol:)

Maar ach... anderen vinden mij vreemd. Zolang ze me maar normaal behandelen vind ik het niet erg. Ik ben altijd anders geweest, dus zo erg vind ik het niet

[Saille-Panthera]

Hmmm, ik denk dat van alle mensen die van mij weten dat ik me inlaat met 'enge dingen' als hekserij en druidisme mijn ouders er het meeste moeite mee hebben/hadden. Ik heb mijn moeder toen 'Heks' van Susan Smit laten lezen (leest makkelijk weg, á la marie claire enzo,  en ik ben voor ik bij OBOD terecht kwam eerst in het heksenwereldje verzeilt geraakt, dus vandaar dat boek...)  en toen had ze zoiets van 'ach ja, eigenlijk gaat het allemaal om hetzelfde' wat me erg mee valt. Maar helaas (voor haar, hehe) heeft ze er nog steeds moeite mee als ik openlijk voor mijn geloof uitkom, maar is ze inmiddels ook zo ver dat ze er niet echt veel meer van durft te zeggen  :shrug:  :swoon: of het gewoon heeft opgegeven, grin.

Verder scheelt het denk ik als je het met wat humor brengt, op de een of andere manier heb ik eigenlijk helemaal geen negatieve ervaringen. Mensen zijn eerder nieuwsgierig en geïnteresseert dan vijandig als ik het ze vertel. Misschien ook wel omdat ik er verder heel normaal en saai burgerlijk uit zie, een vriendin van me dacht toen ze me voor het eerst zag 'hmm, dat is vast een zwaar christelijk iemand... hé, ze heeft een pentagram om haar nek, da's raar....'  :dance:

Maar het blijft fijn als je er met gelijkgestemden over kan praten, en die zijn er genoeg als je ze eenmaal ontdekt... dus wie weet een keertje tot ziens in amsterdam of bij de uiltjes...

[Amras]

Mijn partner is er heel erg blij mee  :) omdat hij positieve veranderingen bij mij ziet.
Maar ik denk dat mijn schoonouders een rolberoerte zouden krijgen als zij wisten dat ik
aan druidry doe. Waarschijnlijk moet ik dan op de brandstapel  :-)
Mijn eigen moeder vindt het alleen maar cool... zij was degene die mij altijd meenam naar
steencirkels en oude verhalen vertelde (dus het is misschien wel een beetje haar schuld) en mijn vader
probeert mij toch al jaren het gesticht in te praten  :blink:

Het went ook wel om "anders"  te zijn ik toch al weer 28 jaar met mezelf opgescheept, en ik verveel mezelf
iig niet...  anders zijn is iig niet saai.  :-)

En het is wel fijn te weten dat er meer mensen zijn zoals wij, toch?

[Explorer]

Er zijn niet zo heel veel mensen die weten dat ik me met types als jullie inlaat volgens mij . Het is niet aan me te zien, behalve een verborgen pentagramhangertje en een ansichtkaartje van Stonehenge aan de muur.

Hier op mijn werk wordt ik af en toe een 'wilde' genoemd omdat ik altijd in het bos lijk te zijn in mijn vrije tijd en vaak in mijn tent overnacht hier in het bos. Ik vermoed dat ze me niet veel raarder zouden vinden als ze wisten dat ik dit ook doortrek naar een levensovertuiging.

Ik ben niet religieus opgevoed en ik was benieuwd hoe mijn ouders zouden reageren. Zouden ze denken dat ik in een sekte zat bijvoorbeeld? Maar ze waren razend enthousiast tot mijn verbazing. Dat was 3 jaar geleden en dat enthousiasme is er nog steeds. Mijn vader zocht gelijk van alles op op het internet en kwam goed beslagen ten ijs toen ik de volgende keer op bezoek kwam. Mijn moeder wilde mijn boeken lezen en we hebben erg leuke gesprekken.

Mijn beste vriend was in eerste instantie zeeeeer skeptisch (maar dat is ie over alles). Maar hij is ook erg nieuwsgierig en is tegenwoordig ronduit positief over paganisme. Alleen mijn erg christelijke schoonmoeder keurt paganisme resoluut af. Maar ze wil/durft de discussie niet aan. En dat vind ik wel best. Leven en laten leven.

Buitenbeentje, mmm. Zo ervaar ik het niet echt dus. De kern is voor mij niet het 'uiterlijke vertoon', maar de natuurbeleving/ervaring. En die kan ik altijd wel uitleggen zonder dat mensen het vreemd lijken te vinden.
En over zaken als magie, divinatie, goden en godinnen heb ik het gewoon niet. Alleen tegen degenen die er *echt* in geinteresseerd zijn, en die vinden het dan meestal ook niet 'vreemd'.

[nathalitanis]

Het went ook wel om "anders"  te zijn ik toch al weer 28 jaar met mezelf opgescheept, en ik verveel mezelf
iig niet...  anders zijn is iig niet saai.  

En het is wel fijn te weten dat er meer mensen zijn zoals wij, toch?

"Anders zijn" vind ik idd niet erg, ben er zelfs erg trots op dat ik mijn eigen pad bewandel en niet anderen blindelings achterna hobbel om maar bij de kudde te horen...krijg er al claustrofobie van als ik er maar aan denk . Ik heb nooit de behoefte gehad om 'normaal' gevonden te worden, jemig, ik vind het al erg genoeg dat ik op mijn werk net moet doen alsof ik volwassen ben ...als ik dan ook nog normaal moet doen, is er helemaal niets meer aan! Maar! Het is zeker erg gezellig ja, dat er anderen zijn waar je af en toe terecht kan als je even over de niet zo gangbare zaken (voor sommigen dan) wilt praten.

Het is niet aan me te zien, behalve een verborgen pentagramhangertje en een ansichtkaartje van Stonehenge aan de muur.

sja, als je bij mij in huis loopt krijg je toch wel een vermoeden van mijn inspiraties, aangezien er overal (eigen gemaakte) schilderijen en wanddoeken tegen de muur zijn gekwakt, en ook overal kaarten staan met spreuken enzo... Eigenlijk is het gewoon nutteloos dat ik al mijn boeken weg stop, want je ziet het toch wel. Ach ja.  :whistle:

[Explorer]

Het is niet aan me te zien, behalve een verborgen pentagramhangertje en een ansichtkaartje van Stonehenge aan de muur.

sja, als je bij mij in huis loopt krijg je toch wel een vermoeden van mijn inspiraties, aangezien er overal (eigen gemaakte) schilderijen en wanddoeken tegen de muur zijn gekwakt, en ook overal kaarten staan met spreuken enzo... Eigenlijk is het gewoon nutteloos dat ik al mijn boeken weg stop, want je ziet het toch wel. Ach ja.  :whistle:

Ik bedoelde op mijn werk.
Thuis is het wel iets zichtbaarder ja. Als is het af en toe wonderlijk hoeveel mensen toch kunnen missen als ze het niet verwachten ofzo. Zoals voor het altaar gaan staan, naast mijn staf, mantel, cranebag, kruiden, flessen mede en een boekenplank vol kelten, heksen en druiden en dan nog zeggen "goh, leuke vakantie souvenirs allemaal" hahaha.

[Rada]

Ik ben ook een buitenbeentje, maar dat ben ik in alles.
Mensen zouden zich pas verbazen als ik mainstream keuzes zou maken.
Maar ondanks ik mijn eigen levenstijl en levensvisie heb, is dat niet direct aan de buitenkant te zien.
Het grote verschil tussen mij en mijn familie is, is dat religie en spiritualiteit voor hen amper een rol lijkt te spelen,
terwijl ik als kind al met goddelijke zaken in de weer was.
Eerst vonden ze het leuk en schattig, zeker toen ik nog klein was, maar toen ik ouder werd
en me serieus in religie ging verdiepen vroeg men zich vertwijfeld af of ik van plan was
om met een bijbel de straat op te gaan  :wink:
Maar na mijn Christelijke periode kwam mijn Zen periode, daarna keek ik rond bij New Age
en tegenwoordig snuffel ik aan het paganisme.
Voor mij is het een manier van inspiratie opdoen, het verrijken van mijn eigen spirituele paadje.

Ik heb een beetje met mijn vader over mijn 'nieuwe hobby' gepraat, en hij vindt het wel grappig allemaal.
Ik denk dat hij het natuuraspect van druidry wel zal begrijpen, en bewuster met de natuur omgaan zal hij kunnen waarderen.
Maar het spirituele aspect zou hem te ver gaan, en van de toeters en bellen van een spiritueel pad,
rituelen, altaartjes en ingewikkelde symboliek, zou hij niks snappen.
En dat is eerlijk gezegd ook niet mijn ding, dus wat dat betreft begrijpen we elkaar.

Toen ik jonger was, was mijn anderszijn wel 's een punt van discussie.
Maar nu ik volwassen ben en nog steeds anders ben en toch op een redelijk verstandige manier in het leven sta,
lijkt men het geaccepteerd te hebben.
Ik ben nu eenmaal zo en als ik er op mijn manier happy mee ben dan is het goed.

Wat wel jammer is, maar dat geldt waarschijnlijk voor iedereen, is dat je niet met Jan en alleman
de diepte in kunt om over dingen te praten die je echt raken.
Zeker als je visie afwijkt van de gemiddelde burger.
Dan heb je soms veel uit te leggen en daar heb ik niet altijd zin in.
Over spiritualiteit praat ik alleen met mensen die er echt voor openstaan.
Of met mensen die min of meer op mijn frequentie zitten.
Ik heb altijd extreem veel atheïsten, agnosten en ongeïnteresseerden gekend in mijn leven.
Daarom ben ik over het algemeen niet zo open over mijn spirituele leven.
Maar als iemand me vraagt wat ik ben of wat ik geloof, dan zeg ik meestal: spiritueel.
Ik volg ook niet een bepaalde traditie.
Een echte heiden ben ik in ieder geval niet.
Een echte brave Christen ook niet.
Ik ben geïnteresseerd en geïnspireerd, en wat daar uiteindelijk de uitkomst van is zien we dan wel weer.

Rada.

[nathalitanis]

Ik bedoelde op mijn werk.

Oooooh op je werk…zeg dat dan
Maar ik heb begrepen dat je in een mooie omgeving werkt, dus dan hoeft het binnen allemaal niet zo erg gelukkig. Wilde dat ik in een wat meer inspirerende omgeving zat, maar helaas, zit op een kantoor in Capelle met de verhuisdozen voor me, terwijl we pas eind september over gaan naar ons nieuwe kantoor  8-)  Gelukkig heb ik mijn kaarsen, beeldjes en plantjes nog, ik heb er – eens even tellen – 13 planten staan. Oh, 13, grappig. Enniewee; moet wel lachen dat mensen soms dromerig voor mijn bureau aan komen staan en dan verzuchten: “tis hier zo gezellig, hè”. Heb ik tenminste nog enig nut met mijn eigen kantoor-grove(je) (of wietplantage, zoals sommigen het hier ook noemen  :roll: )

Mag ik trouwens vragen wat een cranebag is? Klinkt als doedelzak, maar heb er eigenlijk nog nooit van gehoord  :oops:

[nathalitanis]

Ik denk dat hij het natuuraspect van druidry wel zal begrijpen, en bewuster met de natuur omgaan zal hij kunnen waarderen.
Maar het spirituele aspect zou hem te ver gaan, en van de toeters en bellen van een spiritueel pad,
rituelen, altaartjes en ingewikkelde symboliek, zou hij niks snappen.

Dat heeft mijn moeder nu ook. Maar die is volgens mij al heel erg opgelucht dat ik niet meer met wicca aan kom zetten. Het druidisme kan ze nog een beetje begrijpen omdat ze zelf een erg groot natuurmens is: we komen van Goeree Overflakkee, en ik ben pas 'eerste generatie Hollander' (Ouddorpers noemen zichzelf Eilanders, alles aan de andere kant van 't water is Hollander) dus het leven onder de rook van Rotterdam valt iedereen van ons nog wel eens zwaar, aangezien we nog weten hoe 't was om boer, landarbeider, tuinder en visser te zijn, en het water van de Noordzee zo'n beetje door ons bloed stroomt.

Verder kom ik juist wel uit een heel gevarieerde omgeving wat geloof betreft. Een helft is echt zwaar Christelijk (en dan heb ik het over zwarte kousen en hoedjes enzo), terwijl de andere helft vloekt als een ketter en alles doet wat God verboden heeft. Ik en mijn moeder hangen daar een beetje tussen in.
Ik moet wel zeggen dat het me erg heeft geholpen een beeld te vormen, want ik wist al vroeg dat ik geen atheist was of wilde zijn, en de bekrompen visie van mijn christelijke familie was al helemaal geen optie; ik met mijn fascinatie voor geschiedenis, en daar tegenover mijn nicht bijvoorbeeld die ik iedere keer op de kast kon krijgen over het afwezig zijn van dino's in de bijbel en over hoe babies in hemelsnaam zonden konden hebben.

Ik heb altijd extreem veel atheïsten, agnosten en ongeïnteresseerden gekend in mijn leven.
Daarom ben ik over het algemeen niet zo open over mijn spirituele leven.
Maar als iemand me vraagt wat ik ben of wat ik geloof, dan zeg ik meestal: spiritueel.
Ik volg ook niet een bepaalde traditie.
Een echte heiden ben ik in ieder geval niet.
Een echte brave Christen ook niet.
Ik ben geïnteresseerd en geïnspireerd, en wat daar uiteindelijk de uitkomst van is zien we dan wel weer.

Ik heb soms wel eens ruzie gehad met bepaalde mensen die vonden dat ik mezelf in een hokje moest stoppen; wilden bijvoorbeeld dat ik mijzelf heks noemde omdat zij dat ook waren, nou, dat wil ik niet, want ik ben geen heks. Ik ben ook geen wicca, en als ik ooit mijn cursus af maak heb je een hele grote kans dat ik me ook geen bard, ovaat of druide ga noemen, omdat ik vind dat ik meer ben dan alleen dat. Ben gewoon mij, en zo lang ik dat weet, en jij van je zelf weet wat jij van binnen voelt, dan heeft niemand daar verder iets mee van doen, denk ik.

Zoals je merkt is de periode van mezelf een buitenbeentje vinden weer zo goed als over; zoals ik in het begin al zei; het komt slechts met vlagen opzetten  :grin:

[Saille-Panthera]

Gek is dat he? dat je mensen blijkbaar kan beledigen door te zeggen dat je jezelf geen heks (meer) voelt, dat je jezelf niet als heks ziet, terwijl zij dat wel doen. Mensen zijn rare wezens...

[Explorer]

Gek is dat he? dat je mensen blijkbaar kan beledigen door te zeggen dat je jezelf geen heks (meer) voelt, dat je jezelf niet als heks ziet, terwijl zij dat wel doen. Mensen zijn rare wezens...

En etiketten zijn erg krachtig. Ik noem mezelf daarom ook liever geen druide. Die term roept mij te veel verkeerde asociaties op. 'Ovaat' gaat nog wel, omdat daar toch niemand van gehoord heeft. Dan heb je tenminste nog de kans om wat uit te leggen. 'Bard' vond ik ook altijd een vervelende term.

@nathalitanis
Een cranebag is een verzamelbuidel. En die van mij is nou ook weer niet zo makkelijk over het hoofd te zien als je er voor staat volgens mij.

[Rada]

Ik vind etiketjes vooral in de weg zitten.
Toch is er een verschil tussen een boek lezen over druidry uit pure interesse.
En druidry in de praktijk brengen en de cursus volgen (die volgens mij erg intensief is).
Je bent al een soort van druide als je het laatste doet.
Je verbindt je tenslotte aan de orde, hoe vrij die orde verder ook is.

Ik wil enerzijds best wat meer de diepte in en wat meer een 'natuurmens' worden.
Zowel in doen, denken als beleving.
Maar ik voel toch ook een soort van aarzeling omdat het me een 'bard in opleiding' maakt
zodra ik met de cursus zou beginnen.
Zo, wat doe jij tegenwoordig?
Ik studeer voor heiden  :grin:
Al komen al die vooroordelen en labeltjes in principe van anderen,
als het volgen van een spiritueel pad net zo gewoon was als naar een sportschool gaan,
dan zou ik mezelf niet van die overbodige vragen stellen.
Want de ene keer wil je spieren kweken en de andere keer wil je aan je conditie werken,
en zo zie ik dat ook met mijn flexibele belangstelling voor verschillende tradities.

Ik weet nog niet wat ik met druidry ga doen.
Ik zit nog in de lees en aftastfase.
Ik vind het interessant, maar of het echt mijn ding is...
Daar wil ik nog even over denken.

Rada.