Weet je, dan denk je dat je eindelijk uit het dal geklommen bent waarin ze jou keer op keer inschoppen, krijg je de volgende lading over je heen...
Ben sinds m'n laatste post m'n werk kwijt geraakt, en nog eens onder het mes gegaan.
De dokters vrezen dat de tumor gaat blijven terug komen. Het nare is, de tumor is geen kanker dus chemo gaat weinig of niets helpen. Ik heb al allerlei medicijnen, kruiden, diëten geprobeerd en niets lijkt te helpen (tot nu toe). De laatste dokter die ik sprak was zelfs bezig om mij als terminale patient te bestempelen!! Die heb ik eens doodleuk m'n gedacht gezegd en hij ziet me niet snel meer terug! Stilletjes aan begin ik zelf de moed te verliezen en dit weegt privé ook door. M'n partner lijdt enorm onder mijn soms toch wel onweerachtig humeur. Ze begrijpt wel waar ik door ga maar aan de andere kant, begrijpt ze het dan ook weer niet. Het is zo moeilijk uit te leggen allemaal....
Ik dacht dat 2008 MIJN jaar ging worden. Ik ging genezen, ging op reis gaan om alle negatieve energie kwijt te raken, en dan gebeurt dit alles weer... Een mens zou voor minder de moed laten zakken. Voor mezelf, en ook voor m'n partner, familie en vrienden, heb ik echter besloten te vechten tot het einde. Ooit gaat er een oplossing uit de bus komen, dat weet ik gewoon. Alleen jammer dat het wachten soms zo lang duurt....
