Mede
wankelend op zijn poten,
niet bezopen, maar aangeschoten,
droomt hij zich weg uit deze wereld
Gerard Den Brabander
de Mede zoemt
mijn oren horen half
het leven dat ontluikt
de Lente die ontbloemt
de Mede stilt
de slagen van mijn hart
de slagen van het lot
van alles, wat ik heb gewild
de Mede licht
mijn ogen op
en straalt liefde
ontrimpeld mijn gezicht
ach, de Mede
zelfs de Bij versmaadt haar niet


