Het verdere relaas van een op handen zijnde longtransplantatie begonnen op 18 november 2008
Ik zie het aantal viewers maar stijgen bij dit artikel dus laat ik er maar mee door gaan dacht ik maak er maar een totaal verhaal van met vele episodes, wetende dat de viewers begrijpen dat het een verhaal uit het leven is en geen sensatie verhaal (alhoewel sensatie genoeg als ik zo lees).
Na een lange periode van afzetten tegen en vechten met het idee van deze forse ingreep, is het besluit bij mij gevallen
na in juli een dubbele longontsteking te hebben ervaren met een enorme benauwdheid ten tijde van de hitte werd ik op een nacht wakker en had ik mijn besluit genomen.
ik laat mijzelf op de wachtlijst zetten voor een transplantatie een dubbele longtransplantatie word het dan.
heb inmidels al zovelen gezien die het hebben doorstaan en gesproken met een dan ex longpatient dat ik ervoor wil gaan
als je copd of zo hebt gaat het vaak langzaam bergafwaarts en kan het ook stabiel blijven.
dat kan ook bij taaislijmziekte(cf) maar het kan ook zomaar ineens heel snel bergafwaarts gaan en is totaal onvoorspelbaar
En gezien mijn leeftijd ben ik al een levend monument als je naar het leeftijdsverloop kijkt bij CF
ik kies nu dus voor het leven en ga vechten voor herstel om nog langer te kunnen blijven leven.
het gaat zwaar worden dit traject, er zullen tranen vloeien, er zal angst zijn. Maar er zal ook weer hoop en licht kunnen gaan glooien aan het einde van deze tunnel.
nu dien ik me volledig te concentreren op het feit dat ik zo sterk en gezond mogelijk deze ingreep in ga.
dat wordt veel intensief trainen in de sportschool goed luisteren naar de signalen van mijn lijf.
goed blijven eten en vooral goed gaan luisteren naar mijn telefoon want binnen nu en zo'n vier jaar kunnen ze bellen met het bericht we komen je halen je gaat onder het mes, er zijn nieuwe goede longen voor je beschikbaar.
en dan staat de ambu voor je deur of waar je ook bent. en dan ga je naar het erasmus om voorbereid te worden op en hele langdurige operatie. Daarna wordt je enkele dagen in totale slaap gehouden. word je wakker zie je alles om je heen dan zal het heel emotioneel zijn maar je kan niet praten door de buizen in je mond en de toeters en bellen aan je lijf kun je je nauwelijks bewegen. al je ribben zijn dan in feite gebroken geweest. dus je krijgt iets tegen deze pijn (gelukkig hoef je dan niet te hoesten zoals je nu doet) en dan kun je als alles meezit na een half jaar weer werken en zal de sportschool een verplichting zijn van om de andere dag om alles in goede conditie te houden.
maar het eten van een nieuwe haring is dan voorbij geen rauwe dingen meer en totale hygiene in huis en mondkapjes op buiten en in het ziekenhuis dit vooral het eerste jaar. maar je krijgt dan zo makkelijk lucht naar binnen dat je er dronken van kan worden, blijkbaar gaat alles dan ook lekkerder smaken waardoor je gauw te dik kunt worden.....
